ลักษณะการใช้งานของพรมไม่ทอแบบทอเป็นกระจุก

ที่มาของพรมทอแบบขนปุย

พรมทอแบบทัฟต์มีต้นกำเนิดในรัฐจอร์เจีย สหรัฐอเมริกา ในศตวรรษที่ 19 ในตอนแรกนั้น พรมเหล่านี้ถูกเรียกว่า "ผ้าเทอร์ฟ" เนื่องจากมีลักษณะคล้ายสนามหญ้า ในช่วงทศวรรษ 1930 และ 1940 พรมทอแบบทัฟต์ได้พัฒนาจากการทอด้วยเข็มเดี่ยวไปเป็นการทอด้วยเข็มหลายแถว ในทศวรรษ 1950 พรมทอแบบทัฟต์ลายจาการ์ดและแบบพิมพ์ลายได้ปรากฏขึ้นและค่อยๆ ได้รับความนิยมในยุโรปและสหรัฐอเมริกา ตั้งแต่ทศวรรษ 1960 เป็นต้นมา พรมทอแบบทัฟต์ได้ผลิตจากเส้นใยเคมีเป็นวัตถุดิบหลัก โดยมีความกว้าง 4 ถึง 5 เมตร กลายเป็นพรมทอด้วยเครื่องจักรที่มีขนาดใหญ่ที่สุดและใช้กันอย่างแพร่หลายที่สุด

กระบวนการหลักของการผลิตพรมทอ

1. การเตรียมวัสดุ โดยการทอเส้นใยอะคริลิกที่อุ่นและขึ้นรูปแล้วลงในผ้าพื้นฐาน และเส้นใยเคมีชนิดต่างๆ ที่จำเป็นสำหรับการทำฟล็อคกิ้ง

2. การต่อเส้นใยและการขึ้นรูป กล่าวคือ การใช้เครื่องทอเส้นใยแบบเข็มเพื่อนำเส้นใยเคมีมาเรียงเป็นแถวด้วยความเร็วสูงบนผ้าฐานใยอะคริลิก ทำให้เกิดเป็นเส้นใยแบบห่วงหรือเส้นใยแบบตัดที่เรียบร้อยและหนาแน่นบนพื้นผิวผ้าห่ม

3. ทากาวลาเท็กซ์สังเคราะห์หรือกาวโพลีเอสเตอร์ที่ด้านหลังของผ้าห่ม แล้วติดผ้าพื้นฐานและวัสดุตกแต่งเข้าด้วยกันให้เป็นชิ้นเดียวแน่นสนิท

4. ขั้นตอนหลังการตกแต่งสำเร็จ ซึ่งรวมถึงการปรับพื้นผิวผ้าห่มให้เรียบด้วยเครื่องตัด การพิมพ์บนพื้นผิวผ้าห่ม การติดผ้าห่มกลับด้วยแผ่นรองหลังพลาสติกโฟม เช่น กาวสไตรีน-บิวทาไดอีน หรือโพลียูรีเทน หรือแผ่นรองหลังผ้าปอ และการทำให้พื้นผิวผ้าห่มฟูและตกแต่งสำเร็จด้วยไอน้ำ

ลักษณะของพรมทอแบบขนปุย

1. มีสีและสไตล์ให้เลือกมากมาย

2. พรมทอแบบทัฟท์มีความหนาแน่น ยืดหยุ่น และทนทาน

3. ผลิตภัณฑ์มีหลายระดับคุณภาพ ครอบคลุมทั้งระดับสูง กลาง และต่ำ เพื่อตอบสนองความต้องการของลูกค้าที่แตกต่างกัน

4. ประสิทธิภาพการผลิตสูงและระยะเวลาการส่งมอบสั้น

5. มีความคงตัวของขนาดสูง ไม่หดตัวระหว่างการใช้งาน

6. ผลิตภัณฑ์นี้มีขอบเขตการใช้งานที่กว้างและสามารถตอบสนองความต้องการของสถานที่ต่างๆ ได้